«وظبه» واژهای عربی در زبان فارسی است که در متون قدیمی و لغتنامهها به دو معنای متفاوت به کار رفته و هر دو در زمینه حیوانات کاربرد دارند. معنای اول آن اشاره به فرج مادیان و سایر حیوانات ماده است و در اصطلاح دامداری و نگهداری حیوانات برای تولید مثل استفاده میشده است. در این معنا، وظبه نقش مهمی در شناخت جنسیت و مراقبتهای زایشی حیوانات داشته و دامداران با توجه به آن اقدامات لازم برای پرورش و تولید مثل را انجام میدادهاند. معنای دوم «وظبه» به سم شکافته حیوانات اشاره دارد، به ویژه سمهایی که دارای ترک یا شکاف طبیعی هستند و در برخی مواقع نیازمند مراقبت پزشکی یا اصلاح هستند. این کاربرد دوم بیشتر در دامپزشکی و نگهداری حیوانات به کار میرفته و اهمیت آن در حفظ سلامت پا و جلوگیری از آسیب به حیوان است.
وظبه
لغت نامه دهخدا
( وظبة ) وظبة. [ وَ ب َ ] ( ع اِ ) فرج ستورمادگان شکافته سم. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). فرج مادیان و سایر ستور[ ان ] سم شکافته. ( از ناظم الاطباء ).
