وحید قزوینی. [ وَ دِ ق َزْ ] ( اِخ ) میرزا طاهر، از شعرا و فضلای ایرانی در عهد صفویه مورخ رسمی دربار شاه عباس دوم بود و درسال 1011 هَ. ق. وزیر شاه سلیمان صفوی شد و در آخرگوشه گیری اختیار کرد. از آثار معروف وی تاریخ شاه عباس دوم است آثاری هم به نظم و نثر به زبان فارسی و ترکی دارد. وی به سال 1120 هَ. ق. درگذشت. ازوست:
پیش من در طلب یار به حسرت مردن
به از آن است که پرسم ز کسی یار کجاست.( آتشکده آذر ص 229 و مجمع الفصحاء ج 2 ص 50 ).
عماد الدین میرزا طاهر بن میرزا حسین خان قزوینی متخلص به وحید و برادر محمد یوسف مولف [ تاریخ خلد برین ]. حزین در تذکره او را وحید الزمان خوانده است و گوید از غایت اشتهار بی نیاز از تعریف است و هدایت گوید: دیوانی مشتمل بر نود هزار بیت دارد. وحید ابتدا منشی میرزا تقی وزیر شاه صفی و شاه عباس ثانی بود. تاریخی که نوشته عباس نامه یا تاریخ طاهر وحید یا تاریخ شاه عباس ثانی نام دارد. میرزا محمد وحید در عهد سلطنت شاه سلیمان از ( ۱۱٠۵ - ۱٠۷۸ ه.ق ) با لقب عماد الدوله وزیر اعظم شد ( ۱۱٠۱ ه.ق. ) در سال ۱۱۲٠ بدرود زندگانی گفت. از وی مجموعه منشاتی هم باقی مانده که اگر چه از لحاظ تاریخی حاوی مطالب مهمی است لیکن انشائ آن بسیار متکلفانه است.
میرزا طاهر از شعرا و فضلای ایرانی در عهد صفویه مورخ رسمب دربار شاه عباس دوم بود در سال ۱٠۱۱ ه. وزیر شاه سلیمان صفوی شد و در آخر گوشه گیری اختیار کرد.