کلمه «هراشی« به یک شخصیت علمی و ادبی اشاره دارد که محمد بن علی بن ابراهیم هراشی نامیده میشود. او که با کنیه ابوعبدالله شناخته میشود، یکی از علمای برجسته ادب و نویسندگان بلیغ در تاریخ ادبیات عرب است. هراشی اهل کاث خوارزم بود و به خاطر آثارش در زمینه ادبیات و زبان عربی شهرت یافته است. او تألیفات متعددی دارد که از جمله آنها میتوان به کتابی در شرح دیوان متنبی و کتابی دیگر در تصریف اشاره کرد. این آثار نشاندهنده تسلط او بر زبان عربی و فنون ادبی است. هراشی همچنین مجموعهای از رسائل و اشعار دارد که به غنای ادبیات عرب افزوده است. او در سال 425 هجری قمری (معادل 1034 میلادی) درگذشت و آثارش همچنان در دایرهالمعارف ادبیات عرب و تاریخ علم به عنوان منابع ارزشمندی شناخته میشوند.
هراشی
لغت نامه دهخدا
هراشی. [ هَِ شی ی ] ( اِخ ) محمدبن علی بن ابراهیم هراشی، مکنی به ابوعبداﷲ از علمای ادب و مترسلان بلیغ بود. اصل وی از کاث خوارزم است و او را کتابی است در شرح دیوان متنبی و کتاب دیگری در تصریف. نیز مجموعه رسائل و اشعار از وی برجاست. به سال 425هَ. ق. / 1034 م. درگذشت. ( اعلام زرکلی ج 3 ص 945 ).
