نگون افتادن

فرو افتادن، خم شدن، افتادن

شکوفا شدن، اوج گرفتن، رونق یافتن

نگون افتادن. [ ن ِاُ دَ ] ( مص مرکب ) نگون فتادن. به خاک افتادن. به سر به زمین آمدن. به روی بر زمین افتادن:
ز بور اندرافتاد خسرو نگون
تن پاکش آلوده شد پر ز خون.دقیقی.می فتند از پَرّ تیرت بر زمین شیران نگون
می پرند از فَرّ عدلت بر هوا مرغان ستان.سیدحسن غزنوی.برزد شغبی سپهرفرسای
او نیز نگون فتاد بر جای.نظامی.

به خاک افتادن. به سر به زمین آمدن به روی زمین افتادن.