ناشی ٔ الاکبر

«ناشیٔ الاکبر» عنوانی است که به یکی از شخصیت‌های برجسته علمی و ادبی جهان اسلام، یعنی عبدالله بن محمد الناشی اطلاق می‌شود که در قرن سوم هجری می‌زیست و به‌عنوان شاعر، متکلم و ادیب شناخته می‌شد. وی که با کنیه ابوالعباس و لقب «ابن شرشر» نیز شناخته می‌شود، از چهره‌های مهم فکری در بغداد به شمار می‌رفت و در فضای علمی و کلامی آن دوره نقش فعالی ایفا می‌کرد. «ناشیٔ الاکبر» به‌عنوان متکلم، در مباحث اعتقادی و مناظرات دینی حضور داشته و با بهره‌گیری از دانش کلامی، از باورهای مذهبی خود دفاع می‌کرد. از نظر ادبی نیز او شاعری توانا بود که اشعارش، به‌ویژه در مدح اهل‌بیت، جایگاه ویژه‌ای در ادبیات شیعی دارد.از نظر تاریخی، او در دوره‌ای می‌زیست که تحولات فکری و کلامی مهمی در جهان اسلام در جریان بود و همین امر بر فعالیت‌های علمی او تأثیر گذاشت. همچنین وی به‌عنوان یکی از نمایندگان اندیشه شیعی در آن عصر شناخته می‌شود که از طریق شعر و کلام به تبیین باورهای خود می‌پرداخت.