لغت نامه دهخدا
میوینه. [ می ن َ / ن ِ ] ( اِ ) درختی که در اول بهار نجنبد و سبز نشود و هیزم گردد. ( ناظم الاطباء ). || شاخه زاید درخت که برای هموار و مرتب شدن شاخه ها آن را می برند. ( از شعوری ج 2 ورق 366 ).
میوینه. [ می ن َ / ن ِ ] ( اِ ) درختی که در اول بهار نجنبد و سبز نشود و هیزم گردد. ( ناظم الاطباء ). || شاخه زاید درخت که برای هموار و مرتب شدن شاخه ها آن را می برند. ( از شعوری ج 2 ورق 366 ).