کلمه «میاوری» در منابع قدیمی فارسی به نوعی جامه یا پوشاک اشاره دارد و به نظر میرسد که نوعی لباس خاص بوده است. این واژه در «تاریخ بیهقی» ذکر شده و نشان میدهد که مردم در گذشته از لباسهای مختلف با جنس و بافت خاص استفاده میکردهاند. برخی پژوهشگران معتقدند «میاوری» ممکن است نام پارچه یا لباسی باشد که در شهر میاور بافته و تولید میشده است. در متن تاریخی آمده است که نویسنده این لباسها را همراه خود داشته و از آنها برای محافظت در برابر سرما استفاده میکرده است. این لباسها شامل حواصل، قبای روباه سرخ، بارانی و دیگر پوشاک مشابه بوده که برای شرایط مختلف کاربرد داشتهاند. بنابراین «میاوری» هم نام یک نوع پارچه و هم نام لباسی است که با آن ساخته میشده و نشاندهنده هنر و صنعت نساجی در گذشته است. بنابراین، «میاوری» نوعی لباس یا پارچه است که در گذشته بافته میشده و برای پوشش و محافظت در برابر سرما یا شرایط محیطی استفاده میشده است.
میاوری
لغت نامه دهخدا
میاوری. [ وَ ] ( ص نسبی، اِ ) ظاهراً و به قرینه مقام باید نوعی از جامه باشد. ( حاشیه تاریخ بیهقی چ فیاض چ مشهد ص 580 ). و ممکن است که نسبتی باشد به شهر میاور و پارچه بافت و ساخت آنجا نظیر ششتری و غیره: من که بوالفضلم بر آن جمله دیدم که در سر این دره ( دره دینار ) میاوری حواصل داشتم و قبای روباه سرخ و بارانی و دیگر چیزها فراخور این و بر اسب چنان بودم از سرما که گفتی هیچ چیز پوشیده ندارمی. ( تاریخ بیهقی چ مشهد ص 580 ).
فرهنگ فارسی
ظاهرا و به قرینه مقام باید نوعی از جامه باشد.
