لغت نامه دهخدا
مؤشر. [ م ُ ءَش ْ ش ِ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از تأشیر. آن که دندانه دندانه می کند چیزی را. || آن که تیز می کند دندان ها را و خوب و نیکو می سازد آنها را. ( ناظم الاطباء ). آن که نیکو و خوب گرداند دندانهای خود را.
مؤشر. [ م ُ ءَش ْ ش َ ] ( ع ص ) نعت مفعولی از تأشیر. باریک و تیز کرده شده. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ).
