لغت نامه دهخدا
موقظ. [ ق ِ ] ( ع ص ) بیدارکننده. ( یادداشت مؤلف ):
و للصبا عبث بالثوب تجذبه
عنا کموقظة بالرفق وسنانا.ابوالعلاء معری.
موقظ
فرهنگ فارسی
بیدار کننده ٠
موقظ. [ ق ِ ] ( ع ص ) بیدارکننده. ( یادداشت مؤلف ):
و للصبا عبث بالثوب تجذبه
عنا کموقظة بالرفق وسنانا.ابوالعلاء معری.
بیدار کننده ٠
