لغت نامه دهخدا
موظوب. [ م َ ] ( ع ص ) مردی که بر مال وی حوادث روزگار نوبت به نوبت رسیده باشد. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ).
موظوب. [ م َ ] ( ع ص ) مردی که بر مال وی حوادث روزگار نوبت به نوبت رسیده باشد. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ).