لغت نامه دهخدا
منفاخ. [ م ِ ] ( ع اِ ) دم آهنگران. مِنفَخ. ( مهذب الاسماء ). دمه آهنگران. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). آلتی که بدان باد کنند. ( از اقرب الموارد ). || بوری. نی زرگری. ( یادداشت مرحوم دهخدا ). || کوره آهنگران. ( اقرب الموارد ).
