لغت نامه دهخدا
( منصبة ) منصبة. [ م َ ص َ ب َ ] ( ع اِ ) رنج و تلاش.( از اقرب الموارد ): عیش ذومنصبة؛ زیست با رنج و کلفت. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).
منصبة. [ م ُ ن َص ْ ص َ ب َ ] ( ع ص ) احجار منصبة؛ سنگهای روی هم گذاشته شده. ( ناظم الاطباء ).