لغت نامه دهخدا
مندبی. [ م ِ دَ با ] ( ع ص ) رجل مندبی؛ مرد سبک در حاجت. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). مرد سبک درحاجت و به سرعت برآورنده آن. ( از اقرب الموارد ).
مندبی. [ م َ دَ ] ( ص نسبی ) منسوب به باب المندب: عنبر مندبی؛ عنبر که از باب المندب آرند. ( یادداشت مرحوم دهخدا ).
