لغت نامه دهخدا
منتبذ. [ م ُ ت َ ب ِ ] ( ع ص ) یک سوشونده و کرانه گزیننده. ( از آنندراج ) ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). یک سوشونده. ( ناظم الاطباء ). || نبیذسازنده. ( ناظم الاطباء ) ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). رجوع به انتباذ شود.
