ملبوب

ملبوب. [ م َ ] ( ع ص ) به دانایی ستوده. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). مرد به دانایی و عقل ستوده. ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || بعیر ملبوب؛ شتر پالان بسته. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). شتر پیش بند پالان بربسته. ( ناظم الاطباء ).
ملبوب. [ م َ ] ( ص ) مأخوذ از تازی، حروف ملبوب، سه حرف از الفبا را گویند که در تلفظ حرف اول و آخر آنها یکی است یعنی میم و نون و واو. ( ناظم الاطباء ). رجوع به «حرف ملبوبی » شود.

ماخوذ از تازی حروف ملبوب سه حرف از الفبا را گویند که در تلفظ حرف اول و آخر آنها یکی است یعنی میم نون و واو.