لغت نامه دهخدا
( ملاظة ) ملاظة. [ م ُ لاظْ ظَ ] ( ع مص ) الحاح کردن و ستیهیدن در جنگ. لِظاظ. ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).
( ملاظة ) ملاظة. [ م ُ لاظْ ظَ ] ( ع مص ) الحاح کردن و ستیهیدن در جنگ. لِظاظ. ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).
الحاح کردن و ستیهیدن در جنگ.