لغت نامه دهخدا
مقروف. [ م َ ] ( ع ص ) متهم. ( منتهی الارب )( آنندراج ). تهمت زده و متهم. ( ناظم الاطباء ). || رجل مقروف؛ مرد لاغر باریک اندام. ( منتهی الارب ) ( از آنندراج ) ( از ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).
مقروف. [ م َ ] ( ع ص ) متهم. ( منتهی الارب )( آنندراج ). تهمت زده و متهم. ( ناظم الاطباء ). || رجل مقروف؛ مرد لاغر باریک اندام. ( منتهی الارب ) ( از آنندراج ) ( از ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).