لغت نامه دهخدا
معطیر. [ م ِ ] ( ع ص ) آنکه عطر بسیار به کار گیرد، مذکر و مؤنث در این یکسان است. ( مهذب الاسماء ) ( از اقرب الموارد ). زن و مرد بسیار عطر سوزنده و خوشبوی ناک. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از ناظم الاطباء ). || شتر ماده سرخ که خویش بوی خوش دارد. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). ماده شتر سرخ که عرق وی بوی خوش دارد. ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).
