لغت نامه دهخدا
( معساة ) معساة. [ م َ ] ( ع ص ) ( از «ع س ی » ) سزاوار. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). سزاوار و شایسته. ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).
( معساة ) معساة. [ م َ ] ( ع ص ) ( از «ع س ی » ) سزاوار. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). سزاوار و شایسته. ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).