لغت نامه دهخدا
( معروکة ) معروکة. [ م َ ک َ ] ( ع ص ) ارض معروکة؛ زمین ازدحام و انبوه رسیده. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از ناظم الاطباء ). || زمین رندیده و پاسپرکرده ستوران چندان که بی نبات و تباه گردد. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).
