لغت نامه دهخدا
( مطیبة ) مطیبة. [ م ُ طَی ْ ی َ ب َ ] ( ع ص ) شراب مطیبة للنفس؛ یعنی سبب خوشی نفس است. ( منتهی الارب ). شرابی که سبب خوشی نفس است. ( ناظم الاطباء ) ( از معجم متن اللغة ) ( از اقرب الموارد ). طعام مطیبة؛ طعامی که نفس را خوش آید. ( مهذب الاسماء ).
مطیبة. [ م ُ طَی ْ ی َ ب َ ] ( اِخ ) نام مدینه منوره، صانهااﷲ تعالی. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). طابة و طیبة و مطیبة، از نامهای مدینه رسول المصطفی ( ص ) است. ( از معجم متن اللغة ).