لغت نامه دهخدا
مطرات. [ م َ طَ ] ( ع اِ ) ج ِ مطر که به معنی باران است. ( غیاث ) ( آنندراج ).
مطراة. [ م ُ طَرْ را ] ( ع ص ) غِسلة مطراة؛ دست شستی پرورده در خوشبویها. ( منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). و رجوع به مطرا و «عود مطرا» ذیل مطرا شود.