لغت نامه دهخدا
مستلیم. [ م ُ ت َ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از استلامة. شخصی که ملامت کنند او را. ( از منتهی الارب ). شایسته ملامت. ( از اقرب الموارد ). رجوع به استلامة شود.
مستلیم. [ م ُ ت َ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از استلامة. شخصی که ملامت کنند او را. ( از منتهی الارب ). شایسته ملامت. ( از اقرب الموارد ). رجوع به استلامة شود.