لغت نامه دهخدا
مستفلی. [ م ُ ت َ ] ( ع ص ) مُستفل. نعت فاعلی از استفلاء، آنکه شپش جستن خواهد در سر. ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). رجوع به استفلاء شود.
مستفلی. [ م ُ ت َ ] ( ع ص ) مُستفل. نعت فاعلی از استفلاء، آنکه شپش جستن خواهد در سر. ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). رجوع به استفلاء شود.
شپش جستن خواهد در سر