لغت نامه دهخدا
مسبحل. [ م ُ س َ ح ِ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از مصدر سبحلة. «سبحان اﷲ»گوی. آنکه سبحان اﷲ گوید. ( اقرب الموارد ). و رجوع به سبحلة شود.
مسبحل. [ م ُ س َ ح ِ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از مصدر سبحلة. «سبحان اﷲ»گوی. آنکه سبحان اﷲ گوید. ( اقرب الموارد ). و رجوع به سبحلة شود.