مسائل اجتهادی

مسائل فقهی

[ویکی فقه] به مسائل جایز الاجتهاد، به دلیل عدم وجود حکم منصوص در آنها اطلاق می شود.
مسائل اجتهادی، مسائلی است که اجتهاد، درباره آنها جایز است؛ بر خلاف مسائل منصوصه، که اجتهاد در باره آنها جایز نیست.
نظر اصولیون
اصولیون، اجتهاد در برابر نص را باطل می دانند و در این مورد قاعده ای دارند که می گوید: «لامساغ للاجتهاد فی مورد النص»؛ یعنی در مسئله ای که نص قطعی السند و قطعی الدلالة درباره آن وجود دارد، اجتهاد جایز نیست، مثل: وجوب نماز، روزه، حرمت بیع ربوی و غیره که نصوص قطعی بر آنها دلالت دارد. اما مواردی که برای آنها دلیل وجود دارد، ولی سند یا دلالت آن و یا هر دو ظنی می باشد، یا مواردی که در مورد آنها دلیلی وجود ندارد، در زمره مسائل اجتهادی قرار می گیرد.
نکته
حیطه مسائل اجتهادی، بستگی به حیطه اجتهاد دارد. مرحوم « محقق حلی » اجتهادی را که به ظواهر ادله مستند باشد اجتهاد نمی دانست، اما بعد، این دایره، شمول بیشتری پیدا نمود و شامل استنباط از ظواهر ادله نیز گردید.