محمدحسین بن شکرالله شهرستانی اصفهانی

محمدحسین بن شکرالله شهرستانی اصفهانی از خوشنویسان، ادیبان و دانشمندان برجسته اصفهان در قرن دهم هجری قمری به شمار می‌رود که در فضای علمی و هنری دوره صفویه رشد و پرورش یافت. او در اصفهان به تحصیل علوم ادبی و هنری پرداخت و در همان‌جا پایه‌های دانش و مهارت خود را در زمینه خوشنویسی و ادب فارسی و عربی استوار کرد. پس از مدتی به قزوین، که در آن زمان یکی از مراکز مهم علمی و سیاسی صفویان بود، مهاجرت کرد و در آنجا توانست در میان بزرگان و درباریان صفوی شهرت و اعتبار قابل توجهی به دست آورد. در دوره سلطنت سلطان محمد خدابنده، پدر شاه عباس صفوی، به مقام استیفای ممالک محروسه منصوب شد و در امور دیوانی و اداری نقش مهمی ایفا کرد. با روی کار آمدن شاه عباس صفوی، او از مناصب دیوانی کناره‌گیری کرد و بنا بر برخی گزارش‌ها راهی هند شد و در آن سرزمین به فعالیت علمی و اداری ادامه داد. در هند نیز به مقام منشی‌گری پادشاه آن دیار رسید و در دستگاه حکومتی به عنوان فردی ادیب و خوشنویس شناخته شد. وی در خوشنویسی به‌ویژه در خط نستعلیق مهارت بسیار بالایی داشت و آثار او از نظر زیبایی و استحکام خط مورد توجه اهل فن قرار می‌گرفت. برخی منابع او را از نظر مهارت خوشنویسی در حد و هم‌ردیف استادان بزرگ این هنر مانند درویش بلخی دانسته‌اند. همچنین در نوشتن خطوط ثلث و نسخ نیز چیره‌دست بود و در میان هنرمندان زمان خود جایگاه ممتازی داشت. سرانجام این ادیب و خوشنویس برجسته در سال ۱۰۰۴ هجری قمری درگذشت و نام او در تاریخ هنر و ادب ایران به عنوان یکی از چهره‌های مهم دوره صفویه باقی ماند.