محفض

واژه «محفض» یک صفت عربی است که در منابع لغوی قدیم با چند معنا آمده است. یکی از معانی آن «زمین بسیار خشک» است، یعنی زمینی که رطوبت و آب در آن کم یا وجود ندارد و به شدت خشک و بی‌آب است. این معنا در برخی فرهنگ‌های لغت مانند «منتهی الارب» و «ناظم‌الاطباء» ذکر شده است. در این کاربرد، «محفض» برای توصیف زمین یا محیطی به کار می‌رود که از نظر طبیعی دچار خشکی شدید باشد. معنای دیگر این واژه به شخصی اشاره دارد که چیزی را از دست خود می‌اندازد. در این حالت، «محفض» صفتی برای فردی است که در نگه داشتن چیزی ناتوان است یا آن را از دست رها می‌کند. این معنا بیشتر در توصیف رفتار یا حالت فرد به کار می‌رود. بنابراین «محفض» بسته به کاربرد می‌تواند هم به ویژگی یک مکان و هم به حالت یک شخص اشاره داشته باشد. در متون قدیمی عربی و فارسی هر دو معنی دیده می‌شود. به طور کلی، این واژه صفتی است که یا خشکی شدید زمین را بیان می‌کند یا به کسی گفته می‌شود که چیزی را از دست می‌اندازد.