مجتلی
لغت نامه دهخدا
مجتلی. [ م ُ ت َ ] ( ع ص ) آن که بنگرد به تأمل عروس جلوه داده را. ( آنندراج ). و رجوع به اجتلاءشود. || آن که بلند کند دستار را از پیشانی. ( آنندراج ) ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).
مجتلی. [ م ُ ت َ ] ( ع ص ) آن که بنگرد به تأمل عروس جلوه داده را. ( آنندراج ). و رجوع به اجتلاءشود. || آن که بلند کند دستار را از پیشانی. ( آنندراج ) ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).