مانده مغناطش

«مانده مغناطش» که در ژئوفیزیک با اصطلاح remanent magnetization شناخته می‌شود، به خاصیت مغناطیسی باقی‌مانده در سنگ‌ها گفته می‌شود که پس از تشکیل و سرد شدن آن‌ها در گذشته در درونشان حفظ شده است. این پدیده زمانی رخ می‌دهد که کانی‌های مغناطیسی موجود در سنگ هنگام سنگی شدن، در راستای میدان مغناطیسی زمین جهت‌گیری می‌کنند و آن جهت را برای مدت طولانی نگه می‌دارند. به همین دلیل، حتی پس از حذف میدان مغناطیسی خارجی، بخشی از خاصیت مغناطیسی در سنگ باقی می‌ماند. این ویژگی نشان می‌دهد که سنگ در چه شرایطی و در چه دوره‌ای تشکیل شده است. مانده مغناطش یکی از ابزارهای مهم برای مطالعه تاریخ زمین و تغییرات میدان مغناطیسی در گذشته به شمار می‌رود. دانشمندان با بررسی این خاصیت می‌توانند جهت قطب‌های مغناطیسی قدیم و حرکت صفحات زمین‌ساختی را تحلیل کنند. این مفهوم در پژوهش‌های ژئوفیزیکی و زمین‌شناسی کاربرد گسترده‌ای دارد. مانده مغناطش اطلاعات ارزشمندی درباره زمان تشکیل سنگ‌ها در اختیار محققان قرار می‌دهد. همچنین در بازسازی تاریخچه زمین و بررسی جابه‌جایی قاره‌ها نقش مهمی ایفا می‌کند.