لغت نامه دهخدا
لختینه. [ ل َ ن َ ] ( اِ ) جایی بر ستونهای چوبین که از زمین بقدر هفت یا هشت گز بلند و مرفوع باشد و مردم بالای آن بخسبند تا از زحمت نمناکی زمین محفوظباشند. ( آنندراج ). کَتام، کُتام ( در لهجه گیلان ).
لختینه. [ ل َ ن َ ] ( اِ ) جایی بر ستونهای چوبین که از زمین بقدر هفت یا هشت گز بلند و مرفوع باشد و مردم بالای آن بخسبند تا از زحمت نمناکی زمین محفوظباشند. ( آنندراج ). کَتام، کُتام ( در لهجه گیلان ).