«لابشری» یک عبارت عربی است که معنای آن «خبر خوشی نیست» یا «بشارتی نیست» است و از ترکیب «لا» به معنای نفی و «بشری» به معنای مژده یا خبر خوش ساخته شده است. این اصطلاح در متون فارسی، به ویژه در اشعار و نوشتههای عرفانی و دینی، بهصورت تلمیح به آیه ۲2 سوره فرقان استفاده میشود، جایی که درباره نومیدی و عدم دریافت مژده برای مجرمان در روز قیامت سخن گفته شده است. کاربرد «لابشری» فراتر از معنای لفظی است و اغلب به وضعیت ناامیدی، فقدان امید یا فقدان برکت اشاره دارد و حس هشدار و تأمل را در مخاطب ایجاد میکند. در ادبیات عرفانی، این واژه به صورت نمادین برای توصیف بازتاب اعمال نیک و بد انسانها به کار میرود و بیانگر پیامدهای اخلاقی رفتارها است. استفاده از آن در شعر و نثر، به نویسنده یا شاعر امکان میدهد تا مفاهیم عمیق معنوی و اخلاقی را با زبانی موجز و تأثیرگذار منتقل کند. این عبارت همچنین حامل بار فرهنگی و دینی است و یادآور ارتباط میان اعمال انسان و نتایج آن در جهان آخرت است. در متون ادبی فارسی، بهویژه در اشعار عرفانی، «لابشری» گاهی برای ایجاد تضاد با بشارت، امید یا رحمت الهی به کار میرود و تصویری قوی از مجازات، نومیدی و قساوت را ارائه میدهد. این واژه نشان میدهد که زبان عربی و فارسی در کنار هم میتوانند مفاهیم اخلاقی و عرفانی را به صورت دقیق و شاعرانه بیان کنند. بنابراین «لابشری» نه تنها یک اصطلاح دینی است، بلکه ابزار ادبی و معنوی مهمی برای انتقال پیامهای هشداردهنده و اخلاقی در ادبیات فارسی محسوب میشود.
لابشری
لغت نامه دهخدا
لابشری. [ ب ُ را ] ( ع جمله اسمیه ) ( از: لا + بشری ) به معنی خبر خوش نیست. مأخوذ از آیه 24، سوره 25 ( الفرقان ):
به روز حشر که آواز لاتخف شنوند
به گوش خاطر ایشان رسان که لابشری.خاقانی.
