«قیهل» واژهای عربی در متون کهن است که در لغت به معنای پیکر، صورت و هیئت جسمانی انسان به کار رفته است. این واژه در برخی منابع قدیمی به مفهوم چهره و روی نیز اشاره دارد و به ظاهر قابل مشاهده انسان دلالت میکند. در کاربردهای ادبی، «قیهل» بیشتر برای توصیف سیمای ظاهری و شکل دیداری فرد استفاده شده است. همچنین این واژه در برخی متون کهن به معنای روی و صورت انسان در برابر دیگران آمده است. در بیانهای ادبی و دینی، «قیهل» گاهی به عنوان اشارهای محترمانه به چهره و حضور شخص به کار رفته است. این واژه نشاندهنده جنبه بیرونی و قابل مشاهده وجود انسان در برابر جنبههای درونی اوست. در زبان عربی قدیم، واژههایی مانند «قیهل» برای توصیف دقیقتر اعضای ظاهری بدن رایج بودهاند. کاربرد آن بیشتر در متون لغوی و ادبی دیده میشود و امروزه کاربرد رایج ندارد. این واژه میتواند در برخی ترکیبهای دعایی یا بیانی برای اشاره به صورت و وجه انسان دیده شود. در مجموع، این کلمه به معنای پیکر، صورت و چهره انسان در زبان و متون کهن عربی و فارسی به کار رفته است.
قیهل
لغت نامه دهخدا
قیهل. [ ق َ هََ ] ( ع اِ )پیکر. || دیدار و روی. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). قیهلة. و از این باب است قول علی علیه السلام: و اجعل حندوریتک الی قیهلی؛ ای وجهی. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ).