قاحه
لغت نامه دهخدا
( قاحة ) قاحة. [ ح َ ] ( ع اِ ) گشادگی میان سرای. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). ج، قوح. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ).
قاحة. [ ح َ ] ( اِخ ) نام موضعی است نزدیک مدینه. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). منزلی است میان راه مکه و مدینه که میان عثبانه و هبط العرج قرار دارد. ( از نزهة القلوب ج 3 ص 170 ).
فرهنگ فارسی
نام موضعی است نزدیک مدینه
جمله سازی با قاحه
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 پس از سالها خشکسالی پیاپی و عدم بارش باران، زمینهای کشاورزی منطقه به شدت آسیب دیدند و به زمینهایی قاحه و غیرقابل کشت تبدیل شدند.
💡 در دل آن بیابان قاحه و بیآب و علف، مسافران تشنه و خسته، به دنبال یافتن کوچکترین نشانی از یک چشمه یا آبادی برای نجات خود بودند.
💡 طبیعت بیرحم در آن سالهای سخت، با ایجاد شرایطی قاحه و خشک، باعث شد که بسیاری از حیوانات وحشی مجبور به مهاجرت به مناطق دیگر شوند.