واژه «فارشامی» در منابع لغوی و طب سنتی به نام یک گیاه یا درخت شناخته شده است که دارای برگهایی شبیه برگ بید اما پهنتر و عریضتر بوده و از آن بوی خوشی نیز متصاعد میشود. این گیاه در متون قدیمی به عنوان یک عنصر طبیعی دارای کاربردهای دارویی معرفی شده و در طب سنتی از آن برای برخی درمانها بهره گرفته میشده است. در برخی منابع آمده است که «فارشامی» ممکن است همان گیاه «اندرطون» باشد که در نوشتههای حکمای طب سنتی با نامهای متفاوت ذکر شده است. از نظر خواص دارویی، برای این گیاه اثراتی مانند کمک به باز کردن انسدادهای داخلی بدن و بهبود برخی دردهای احشایی ذکر شده است. این ویژگیها نشان میدهد که در طب قدیم، از آن به عنوان گیاهی مؤثر در بهبود عملکرد اندامهای داخلی استفاده میشده است. همچنین بوی خوش و ظاهر خاص برگهای آن باعث شده بود که در کنار کاربرد درمانی، مورد توجه طبیبان قرار گیرد. از دیدگاه گیاهشناسی سنتی، «فارشامی» یکی از گیاهانی است که هم جنبه دارویی و هم ویژگیهای طبیعی قابل توجه دارد. بنابراین این واژه به یک گیاه معطر و دارویی اشاره دارد که در طب سنتی برای درمان برخی بیماریها و دردهای داخلی به کار میرفته است و شناخت آن بیشتر در متون قدیم پزشکی و داروشناسی دیده میشود.
فارشامی
لغت نامه دهخدا
فارشامی. ( اِ ) صاحب طب گفته درختی است برگ آن شبیه به برگ بید و از آن عریضتر و خوشبو. و صاحب تحفه ( حکیم مؤمن ) نوشته که اندرطون است، و صاحب منهاج گفته جهت تفتیح سدد احشا و اوجاع نافع است. ( فهرست مخزن الادویه ).