لغت نامه دهخدا
غورق. [ غ ُ رُ ] ( ترکی، اِ ) قورق. قُرُق. غُرُق. رجوع به قورق شود.
غورق. [ غ ُ رُ ] ( اِخ ) نام چراگاهی که ملک شمس الدین ساخت. در تاریخ بخارای نرشخی ( ص 35 ) آمده: و پیوسته شمس آباد چراگاهی ساخت [ ملک شمس الدین ] از جهت ستوران خاصه، و آن را غورق نام کرد، و آن را دیوارها ساخت بمقدار یک میل، و اندر وی کاخی و کبوترخانه ای ساخت، واندر آن غورق جانوران وحشی داشتی چون گوزنان و آهوان و روباهان و خوکان، و همه آموخته بودند - انتهی.
