غروه

«غروه» واژه‌ای است که در منابع لغوی فارسی به عنوان نام یک موضع یا مکان معرفی شده است. در لغت‌نامه دهخدا، «غروه» به صورت معرّب «غِروة» ثبت شده و به عنوان نام مکانی مشخص ذکر گردیده است، هرچند توضیحات تفصیلی درباره موقعیت آن ارائه نشده است.  این واژه در کتاب «منتهی‌الارب» نیز آمده و همان معنا، یعنی نام یک موضع یا محل، برای آن ذکر شده است. در فرهنگ فارسی نیز «غروه» بدون شرح اضافی، صرفاً به عنوان نام یک موضع معرفی شده و معنای لغوی یا توصیفی خاصی برای آن ذکر نشده است. چنین واژه‌هایی معمولاً در متون قدیمی، اسناد محلی یا نوشته‌های تاریخی محدود دیده می‌شوند و کاربرد عمومی در زبان روزمره ندارند.