غرغاو
لغت نامه دهخدا
غرغاو. [ غ َ ] ( اِ مرکب ) گاو دشتی. ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء )( فرهنگ شعوری ). || گاومیش. ( ناظم الاطباء ). مصحف غژغاو، غژگاو است. رجوع به همین کلمات شود.
جمله سازی با غرغاو
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 او همیشه در میان جمع با غرغاو و صحبتهای بیهوده سعی میکرد توجه دیگران را به خود جلب کند، اما کسی به او اهمیت نمیداد.
💡 صدای غرغاو و بحثهای بیپایان سیاستمداران در تلویزیون، باعث شده بود که بسیاری از مردم از تماشای اخبار با حوصله خودداری کنند.
💡 برخلاف انتظار، او که همیشه با غرغاو و اعتراض زیاد در جلسات شرکت میکرد، امروز در سکوت کامل به فعالیتهای خود مشغول بود.