لغت نامه دهخدا
عیاط. ( ع مص ) باردار نگردیدن ناقه و زن سالها، بی آنکه نازا و عاقر باشد. ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ) ( از آنندراج ) ( از ناظم الاطباء ). عَیط. رجوع به عیط شود. || ( اِ ) بانگ و فریاد و غوغا و زاری. ( ناظم الاطباء ). جلبة و صیاح. ( اقرب الموارد ).
