لغت نامه دهخدا
عویج. [ ع َ ] ( اِخ ) نام اسب عروةبن ورد بود. ( از منتهی الارب ).
عویج. [ ع ُ وَ ] ( اِخ ) ( دارة... ) یکی از دارات است. رجوع به دارةعویج، و معجم البلدان شود.
عویج. [ ع َ ] ( اِخ ) ابن عدی بن کعب بن لؤی، از قریش. جدی جاهلی بود، و برخی از صحابه از نسل وی بوده اند. ( از الاعلام زرکلی از جمهرةالانساب ).
