«علی اهوازی» به دو شخصیت تاریخی اشاره دارد که هر دو در علوم دینی و ادبی فعالیت داشتهاند:
شخصیت اول، علی اهوازی، فرزند محمد اهوازی است که نحوی و ادیب بوده و به ابوالحسن مکنّی شده است. یاقوت حموی از او یاد کرده و اشاره دارد که کتابی درباره علل عروض دارد، که نشاندهنده اهمیت او در زمینه زبان و ادب فارسی و عربی است.
شخصیت دوم، علی اهوازی، فرزند مهزیار اهوازی است که دورقی شیعی و فقیه و مفسر بوده و در سال ۲۲۹ هجری قمری در قید حیات بوده است. او نویسنده چند اثر مهم مانند «الانبیاء»، «الزهد»، «المکاسب» و «الملاحم» بوده و آثارش در منابع معتبر مانند معجم المؤلفین، الفهرست طوسی و کتاب الرجال نجاشی ذکر شده است.
این دو شخصیت هرچند در زمینه تخصصی متفاوت فعالیت کردهاند، اما هر دو نقش مهمی در گسترش دانش دینی، فقهی و ادبی داشتهاند. نام و آثار علی اهوازی در منابع تاریخی و ادبی ثبت شده و نشاندهنده جایگاه علمی و فرهنگی او در جامعه آن زمان است. شناخت این شخصیتها کمک میکند تا پیوند میان ادبیات، فقه و تفسیر در ایران و جهان اسلام در قرون گذشته بهتر درک شود. مطالعه آثار و مآخذ آنان، مانند ایضاح المکنون و منهج المقال، ارزش پژوهشی و تاریخی بالایی دارد و میراث علمی آنها هنوز مورد توجه محققان است.