علم الدین مصری

علم‌الدین مصری، به نام کامل علی بن محمد بن عبدالصمد بن عبدالاحد بن عبدالغالب همدانی سخاوی، یکی از شخصیت‌های علمی و ادبی برجسته در تاریخ اسلام به شمار می‌رود. او در زمینه‌های مختلفی همچون ادب، نحو، قرائت، فقه، لغت، اصول و تفسیر قرآن تخصص داشت و به خصوص در علم قرائت، به عنوان یک استاد و پیشرو شناخته می‌شد. وی به دلیل توانایی‌هایش در این رشته به لقب «شیخ القراء» نیز دست یافت. علم‌الدین مصری در قاهره نزد اساتید معروفی همچون شاطبی و در اسکندریه تحت تعلیم استادانی چون سلغی و ابن عوف قرار گرفت و سپس به دمشق رفت. او در شب یکشنبه دوازدهم جمادی‌الاخر سال 643 یا 653 هجری قمری در دمشق درگذشت. از آثار او می‌توان به تفسیر قرآن، در چهار جلد، و نیز چندین شرح و قصیده در مباحث قرائت و تجوید اشاره کرد. برخی از آثار او شامل «تحفة الفراض»، «جمال القراء»، «سفر السعادة» و «فتح الوصید» می‌شود. علم‌الدین مصری همچنین به تصنیف و نظم قصایدی در مدح پیامبر اسلام (ص) پرداخته و بدین ترتیب نقش مهمی در ترویج علم و ادب اسلامی ایفا کرده است. او به عنوان یک عالم تأثیرگذار، همواره در یادها خواهد ماند و آثارش در طول تاریخ همچنان معتبر و مورد استفاده قرار گرفته است.