عزالدین محمد بن عبدالسلام اموی

[ویکی فقه] اُمَوی، عزالدین محمد بن عبدالسلام بن اسحاق بن احمد، لغوی و فقیه مالکی مصر در سده های ۸ و ۹ق.
او اهل محله از نواحی مصر (بین فسطاط و اسکندریه
سمعانی، عبدالکریم، ج۵، ص۲۱۶، الانساب، به کوشش عبدالله عمر بارودی، بیروت، ۱۴۰۸ق /۱۹۸۸م.
آخرین اطلاع از حیات اموی، مربوط به سال ۷۹۸ق است. اما برپایه دانسته ها از شیوخ اموی - که بیشتر در دهه آخر سده ۸ق و دهه نخست سده ۹ق وفات یافته اند - و همچنین زمان تولد شاگرد وی سنباطی (۷۸۷ق )، چنین می نماید که او چند گاهی پس از آن تاریخ نیز زیسته باشد.
اساتید
اموی نزد ابن عماد اقفهسی (د ۸۰۸ق ) جامع الامهات ابن حاجب را فرا گرفت، از برخی بزرگان آن زمان، همچون سراج الدین بلقینی (د ۸۰۵ق )، عبدالرحیم بن حسین عراقی (د ۸۰۶ق ) و شمس الدین غماری به دانش اندوزی پرداخت و مدتی نیز در ملازمت قاضی القضات شافعی مذهب ِ قاهره، عزالدین ابن جماعه (د ۷۶۷ق ) بود. اموی در ۷۹۸ق نزد مسند و محدث قاهره در زمان خویش، ابوالفرج عبدالرحمان بن احمد غزی، معروف به ابن شحنه (د ۷۹۹ق ) مختصرِ ابن حاجب در فقه را خواند.
سخاوی، عبدالرحمان، ج۸، ص۵۶، الضوء اللامع، قاهره، ۱۳۵۴ق.
...