لغت نامه دهخدا
ظلف المعز. [ ظِ فُل ْ م َ ] ( ع اِ مرکب )سُم بز. سرد و خشک بود در سیم، داءالثعلب و داءالحیه را نافع بود چون خاکستر آن با سرکه طلا کنند و اگر سحق کنند با شراب و بر گزیدگی مجموع جانوران یا سباع نهند نافع بود و اگر سحق کنند با عسل و طلا کنند دردمفاصل و نقرس را نافع بود و اگر با بول کودکان بپزند و بر شکم ضماد کنند قولنج که از بلغم لزج و ریاح بود نافع است و مسهل آب زرد بود. ( اختیارات بدیعی ).
