صاعد بن سیار اصفهانی

ابوالعلاء صاعد بن سیّار بن محمد صاعدی اصفهانی از خاندان آل صاعد (یا صاعدیان) بود که یکی از خاندان‌های علمی و روحانی مذهب حنفی در شهر اصفهان به شمار می‌آمدند. نام او گاهی به صورت «صاعد بن سیّار بن عبدالله بن ابراهیم» نیز آمده است. وفات او حدود سال ۵۲۰ هجری قمری / ۱۱۲۶ میلادی گزارش شده است. وی ابتدا در هرات به فراگیری حدیث و علوم دینی پرداخت. سپس به نیشابور رفت و در آنجا تحصیلات خود را تکمیل کرد. او حج را در سال ۵۰۹ هجری قمری (۱۱۱۵ میلادی) انجام داد. بعد از آن به بغداد رفت و در آنجا در مسجد «جامع‌القصر» بغداد مجلس درس و املای حدیث برپا کرد. سپس به هرات بازگشت و به تدریس و تربیت شاگردان خود پرداخت. خاندان صاعد یا صاعدیان از قرن پنجم تا دهم هجری در اصفهان دارای نفوذ علمی، روحانی و قضائی بودند. کار او به عنوان حدیث‌شناس، معلم و تربیت‌کننده طلاب، تأثیرگذار بوده است. فعالیت او در بغداد و نیشابور، نشان از گستردگی ارتباط علمی او دارد.