لغت نامه دهخدا
شوغار. [ ش َ / شُو ] ( اِ مرکب ) شوغاره. بمعنی شوغا که جای خوابیدن چارپایان باشد در شب. ( از برهان ). شوغا. شوغاره. شوگا. خاربست و محوطه باشد که گوسفندان را در آن کنند. ( از آنندراج ). آغل. و رجوع به شوغا شود:
بام مسیح و جای خردمندان
این خاکدان طویله و شوغارش.ناصرخسرو.
شوغار. ( اِ ) زاج سفید. ( برهان ) ( اختیارات بدیعی ).
