لغت نامه دهخدا
ششتا زدن.[ ش َ / ش ِ زَ دَ ] ( مص مرکب ) طنبور شش تار نواختن. ( از برهان ) ( ناظم الاطباء ) ( انجمن آرا ) ( آنندراج ). || شش بجول باختن. ( ناظم الاطباء ). شش بجول باختن را گفته اند که نوعی قمار است و به شش قاب مشهور است. ( انجمن آرا ) ( از آنندراج ) ( از برهان ):
می خورد، شش تا زند، غیبت کند، لوطی بود
او مسلمان باشد و من ملحد از بهر خدا.نزاری قهستانی.
