سیدحسن بن محمدباقر حائری قزوینی

سید حسن بن محمدباقر حائری قزوینی فقیه و متکلم امامی قرن چهاردهم هجری شمسی بود که در ۱۲۹۶ق در کربلا به دنیا آمد. پدر و جد او از عالمان مشهور قزوین بودند و خانواده‌اش ریشه علمی و مذهبی قوی داشت؛ از جمله جد پدری او، سید محمدباقر موسوی قزوینی ملقب به معلم‌السلطان، و جد مادری او، سید علی طباطبایی صاحب ریاض‌المسائل بود. حائری مقدمات علوم دینی را در کربلا فراگرفت و در ۲۳ سالگی برای ادامه تحصیل به نجف رفت، جایی که نزد استادانی چون آخوند محمدکاظم خراسانی و سید محمدکاظم طباطبایی یزدی درس خواند. پس از درگذشت آخوند خراسانی در ۱۳۳۰، به سامرا رفت و از شاگردان میرزا محمدتقی شیرازی شد، اما با آغاز جنگ جهانی اول و آشفتگی عراق، به کربلا بازگشت و تا پایان عمر به تدریس، تألیف و تحقیق پرداخت. حائری قزوینی به عنوان فقیهی بلندمرتبه، صریح‌الرأی و مؤلفی توانا شناخته می‌شد و در ۱۳۸۰ق/۱۳۳۹ش در کربلا درگذشت. آثار او شامل الامامة الکبری و الخلافة العظمی، البراهین الجلیة فی دفع تشکیکات الوهابیة، المناهج السویة و التحفة الامامیة الحائریة، التحفة الاثنا عشریة فی نقض کلمات الوهابیة، هدی الملة الی أن فدک من النحلة، و تقریرات درس‌های فقهی و اصولی آخوند خراسانی مانند رساله اکمال‌الدین و اصول الفقه است.