سوره نبا متن و ترجمه

سوره نبا یکی از سوره‌های قرآن کریم است که به معنی «خبر» یا «خبر بزرگ» می‌باشد و به عنوان سوره ۷۸ قرآن شناخته می‌شود. این سوره مکی است و در جزء ۳۰ قرآن قرار دارد. نام سوره از دومین آیه آن گرفته شده است که با عبارت «عَنِ النَّبَإِ الْعَظِيمِ» آغاز می‌شود و منظور همان روز قیامت و حقایق عظیم آن است. سوره نبا شامل ۴۰ آیه می‌باشد و محتوای آن درباره روز قیامت، حساب و جزا و سرنوشت انسان‌هاست. این سوره مردم را به فکر کردن درباره زندگی پس از مرگ و آثار اعمالشان فرا می‌خواند و یادآوری می‌کند که قدرت خداوند در آفرینش جهان و نظم آن نشانه‌ای از حکمت الهی است. همچنین این سوره هشدار می‌دهد که غافلان و کسانی که از یاد خدا غافل‌اند، گرفتار عذاب خواهند شد و نیکوکاران پاداش و نعمت‌های جاودانی دریافت خواهند کرد.

متن و ترجمه سوره نبا

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

عَمَّ يَتَسَاءَلُونَ ﴿١﴾ عَنِ النَّبَإِ الْعَظِيمِ ﴿٢﴾ الَّذِي هُمْ فِيهِ مُخْتَلِفُونَ ﴿٣﴾ كَلَّا سَيَعْلَمُونَ ﴿٤﴾ ثُمَّ كَلَّا سَيَعْلَمُونَ ﴿٥﴾ أَلَمْ نَجْعَلِ الْأَرْضَ مِهَادًا ﴿٦﴾ وَالْجِبَالَ أَوْتَادًا ﴿٧﴾ وَخَلَقْنَاكُمْ أَزْوَاجًا ﴿٨﴾ وَجَعَلْنَا نَوْمَكُمْ سُبَاتًا ﴿٩﴾ وَجَعَلْنَا اللَّيْلَ لِبَاسًا ﴿١٠﴾ وَجَعَلْنَا النَّهَارَ مَعَاشًا ﴿١١﴾ وَبَنَيْنَا فَوْقَكُمْ سَبْعًا شِدَادًا ﴿١٢﴾ وَجَعَلْنَا سِرَاجًا وَهَّاجًا ﴿١٣﴾ وَأَنْزَلْنَا مِنَ الْمُعْصِرَاتِ مَاءً ثَجَّاجًا ﴿١٤﴾ لِنُخْرِجَ بِهِ حَبًّا وَنَبَاتًا ﴿١٥﴾ وَجَنَّاتٍ أَلْفَافًا ﴿١٦﴾ إِنَّ يَوْمَ الْفَصْلِ كَانَ مِيقَاتًا ﴿١٧﴾ يَوْمَ يُنْفَخُ فِي الصُّورِ فَتَأْتُونَ أَفْوَاجًا ﴿١٨﴾ وَفُتِحَتِ السَّمَاءُ فَكَانَتْ أَبْوَابًا ﴿١٩﴾ وَسُيِّرَتِ الْجِبَالُ فَكَانَتْ سَرَابًا ﴿٢٠﴾ إِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتْ مِرْصَادًا ﴿٢١﴾ لِلطَّاغِينَ مَآبًا ﴿٢٢﴾ لَابِثِينَ فِيهَا أَحْقَابًا ﴿٢٣﴾ لَا يَذُوقُونَ فِيهَا بَرْدًا وَلَا شَرَابًا ﴿٢٤﴾ إِلَّا حَمِيمًا وَغَسَّاقًا ﴿٢٥﴾ جَزَاءً وِفَاقًا ﴿٢٦﴾ إِنَّهُمْ كَانُوا لَا يَرْجُونَ حِسَابًا ﴿٢٧﴾ وَكَذَّبُوا بِآيَاتِنَا كِذَّابًا ﴿٢٨﴾ وَكُلَّ شَيْءٍ أَحْصَيْنَاهُ كِتَابًا ﴿٢٩﴾ فَذُوقُوا فَلَنْ نَزِيدَكُمْ إِلَّا عَذَابًا ﴿٣٠﴾ إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ مَفَازًا ﴿٣١﴾ حَدَائِقَ وَأَعْنَابًا ﴿٣٢﴾ وَكَوَاعِبَ أَتْرَابًا ﴿٣٣﴾ وَكَأْسًا دِهَاقًا ﴿٣٤﴾ لَا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًا وَلَا كِذَّابًا ﴿٣٥﴾ جَزَاءً مِنْ رَبِّكَ عَطَاءً حِسَابًا ﴿٣٦﴾ رَبِّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا الرَّحْمَٰنِ ۖ لَا يَمْلِكُونَ مِنْهُ خِطَابًا ﴿٣٧﴾ يَوْمَ يَقُومُ الرُّوحُ وَالْمَلَائِكَةُ صَفًّا ۖ لَا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمَٰنُ وَقَالَ صَوَابًا ﴿٣٨﴾ ذَٰلِكَ الْيَوْمُ الْحَقُّ ۖ فَمَنْ شَاءَ اتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِ مَآبًا ﴿٣٩﴾ إِنَّا أَنْذَرْنَاكُمْ عَذَابًا قَرِيبًا يَوْمَ يَنْظُرُ الْمَرْءُ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ وَيَقُولُ الْكَافِرُ يَا لَيْتَنِي كُنْتُ تُرَابًا ﴿٤٠﴾

به نام خدا که رحمتش بی‌اندازه است و مهربانی‌اش همیشگی

درباره چه چیز از یکدیگر می پرسند؟ (۱) از آن خبر بزرگ [قیامت کبری] (۲) که همواره درباره آن با یکدیگر اختلاف دارند [که واقع می شود یا نه؟] (۳) نه چنین است [که می پندارند] به زودی [به حتمی بودن وقوع آن] آگاه خواهند شد. (۴) باز هم نه چنین است [که می پندارند] به زودی [به حتمی بودن وقوع آن] آگاه خواهند شد. (۵) آیا زمین را بستر آرامش قرار ندادیم؟ (۶) و کوه ها را میخ هایی [برای استواری آن؟] (۷) و شما را جفت هایی [به صورت نر و ماده] آفریدیم، (۸) و خوابتان را مایه استراحت و آرامش [و تمدّد اعصاب] قرار دادیم، (9) و شب راپوششی (۱۰) و روز را وسیله معاش مقرّر کردیم؛ (۱۱) و بر فرازتان هفت آسمان استوار بنا نهادیم، (۱۲) و چراغی روشن و حرارت زا پدید آوردیم، (۱۳) و از ابرهای متراکم و باران زا آبی ریزان نازل کردیم (۱۴) تا به وسیله آن دانه و گیاه برویانیم، (۱۵) و باغ هایی از درختان به هم پیچیده و انبوه بیرون آوریم. (۱۶) بی تردید روز داوری وعده گاه است. (۱۷) روزی که در صور می دمند و شما گروه گروه به عرصه محشر می آیید، (۱۸) و آسمان گشوده می شود، پس به صورت درهایی درمی آید. (۱۹) و کوه ها را [از جای خود] روان کنند و سرابی شوند! (۲۰) بی تردید دوزخ کمین گاه است. (۲۱) جایگاه بازگشت برای سرکشان و طاغیان است. (۲۲) روزگاری دراز در آن بمانند. (۲۳) در آنجا نه [آب] خنکی می چشند و نه آشامیدنی [باب طبع] (۲۴) مگر آب جوشان و چرکاب و خونابه ای [از بدن دوزخیان] (۲۵) پاداشی است مناسب [اعمالشان.] (۲۶) اینان بودند که به [روز] حساب امیدی نداشتند، (۲۷) و آیات ما را به شدت و با همه وجود انکار می کردند (۲۸) و [ما] همه چیز را [از خوبی و بدی آنان] برشمرده و در نامه اعمالشان ثبت کرده ایم. (۲۹) [در قیامت به آنان می گوییم:] پس بچشید که هرگز جز عذاب بر شما نیفزاییم. (۳۰) بی تردید برای پرهیزکاران پیروزی و کامیابی است. (۳۱) باغ هایی [سرسبز و خرم] و انواع انگورها (۳۲) و دخترانی نو رسیده و هم سن (۳۳) و جام هایی لبریز [از باده طهور] (۳۴) در آنجا نه سخن بیهوده ای می شنوند و نه دروغ و تکذیبی. (۳۵) [این] پاداشی کافی و به اندازه از سوی پروردگار توست. (۳۶) همان پروردگار آسمان ها و زمین و آنچه میان آنهاست، آن مهربانی که هیچ کس را اختیار چون و چرای با او نیست. (۳۷) روزی که روح و فرشتگان در یک صف می ایستند و سخن نمی گویند مگر کسی که [خدای] رحمان به او اجازه دهد و سخن حق و درست گوید. (۳۸) آن [روز] روز حق است، پس هرکه بخواهد راه بازگشتی به سوی پروردگارش برگزیند؛ (۳۹) ما شما را از عذابی نزدیک هشدار دادیم، روزی که آدم آنچه را [از خیر و شر] پیش فرستاده است بنگرد و کافر گوید: ای کاش من خاک بودم [و موجودی مکلّف آفریده نمی شدم تا چنین روز سختی را ببینم!] (۴۰)