لغت نامه دهخدا
ساعل. [ ع ِ ] ( ع ص، اِ ) سرفه کننده. ( از شرح قاموس ). || گلو است، یعنی سرفه کننده. ( شرح قاموس ).حلق. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). || الفم. ( ذیل اقرب الموارد ). دهان:
علی اثر عجاع لطیف مصیره
یمج لعاع العضرس الجون ساعله ابن مقبل ( از ذیل اقرب الموارد ).|| شتر ماده ای است که به او سرفه باشد. ( شرح قاموس ). ناقه که او را سرفه باشد. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ).
